Nerwicę trzeba oswajać. Powoli, spokojnie, ze zrozumieniem. Jak przestraszone dziecko, czy - prościej nieco - małego, nieufnego kociaka.

Owszem, ta choroba utrudnia mi życie. A jeszcze bardziej, niż utrudnia je mi, przeszkadza kilku najbliższym osobom z mojego otoczenia (prawdopodobnie). Ale, zamiast nic nie robić i tłumaczyć się przed samą sobą tym, że mnie biologia skrzywdziła i nic nie poradzę - mogę się adaptować. Mogę oswajać zwierzaka. Mogę próbować dostosowywać swoje akcje i postrzeganie rzeczywistości, zmieniać delikatnie swoje otoczenie - po to, żeby to, co paraliżuje, stawało się znośne. A może nawet niezauważalne.

Spora w tym pewnie zasługa psychotropków - jestem spokojniejsza, stabilniejsza emocjonalnie, mniej chybotliwa. Jakoś nie łudzę się zbytnio, że to moja własna zasługa - fakt, że biorę te leki 9 miesięcy prawdopodobnie ma coś wspólnego z faktem, że nie czuję się już, jakbym szła po bardzo cienkiej czarnej żyłce nad bardzo ciemną nie-wiadomo-jak-głęboką pustką bez najmniejszego oświetlenia, podczas gdy wszyscy wokół bez większego problemu tańczą w powietrzu.

Myśli uciekają... Szybciej, byle szybciej, byle zdążyć je złapać.

Paralizatory są drobniutkie, kompletnie niezrozumiałe dla poukładanego psychicznie osobnika, nieznaczące wiele. Jak sama nazwa wskazuje, powodują proces decyzyjny trwający wielokrotność samej akcji, do ktorej prowadzi - moment zawieszenia, uczucie niedokończenia czegoś, kolejne pogłębienie tej pustki pod stopami. Czasem wręcz odwracają grawitację do góry nogami.

Wielogodzinne zastanawianie się nad tym, czy pójść zrobić sobie herbatę. Bo przecież kubek wypijam w kwadrans, a wstać, zagotować, torebka, potem wyrzucić szczura (ble!), umyć, i znowu...
Rozwiązanie okazało się banalne - herbata sypana (do tego ziołowa, na żołądek i główkę, zdrowa, ekologiczna itp.) w metalowej kulkowej zaparzałce, dwulitrowy dzbanek, 6 łyżeczek cukru i podkładka termiczna na biurko. Tak, podkładka termiczna też jest istotna. Ważne jest także, by był to mój ulubiony duży kubek z matowego szkła, i żeby stał on na biurku, na niższym blacie. Ważne jest to, że ani kubka, ani dzbanka nie myję zbyt gorliwie - osady dawnych herbat stopniowo wzbogacają smak. Ważny jest skład herbaty - sprawdzony w bazie ziół, powodujący przyjemne samozadowolenie pod tytułem 'dbam o siebie :)'. Nawet, jeśli to tylko placebo.
Każdy ten detal jest istotny. Brak/zmiana choćby jednego z nich powoduje dysonans, bolesne ukłucie, kolejny szorstki szpikulec rzeczywistości który wbija się w mózg.

Rzeczywistość ostatnimi czasy jest mniej szorstka, mniej kolczasta - czyli zapewne to ja mam grubszy pancerzyk. Mniej przejmuję się reakcjami otoczenia czy grupy. Zagaduję, uśmiecham się, komplementuję, żartuję do ludzi. Zamiast się denerwować, staram się uśmiechać.

Bo przecież mam dużo powodów, żeby być szczęśliwa. Jestem zakochana, w dziwnym, ale najcudowniejszym facecie pod Słońcem (tak, wiem, że zaraz zaczniesz dyskutować o tym, że muszę uwzględnić inne gwiazdy, inne galaktyki - zafajdany astronomie ;)) - z wzajemnością. Mam gdzie mieszkać. Wolny kraj, wolność słowa, naprawdę dobra jak na moje warunki praca. Brak poważnych chorób - bo migrenę, nerwicę, płochliwy żołądek i kręgosłup starca da się oswoić. Fajna rodzina. Najprzystojniejszy siostrzeniec ever. Studia, które lubię. Dobre perspektywy.
Jesień. Kolory liści. Samochód, mimo, że jest prawie w moim wieku.
Wyczajony kącik na nowym WNSie, gdzie mam miękkie krzesła, stolik, gniazdko, okno na świat i względną ciszę, bo niewiele osób tu się zabłąkuje.
Coraz większy spokój psychiczny.

O który staram się dbać coraz bardziej. Są rzeczy, których potrzebuję - robótka koralikowa na zajęcia, kiedy słucham uważnie, ale nie mam czym zająć rąk (bo notatek robić mi się po prostu nie opłaca - zbyt dużo wysiłku nerwowego wkładam potem w zastanawianie się, czy są kompletne, doskonałe, moje, najlepsze). Modem przenośnego internetu, nawet, jeśli cały dzień nie odpalę netbooka (świadomość możliwości jest ważna). Ząbkowe wtyczki USB, żeby nie obsesjonować półświadomie na temat niestabilnych gniazdek w netbooku (przeciągnięcie się kota czy ruch sąsiada w SKM wyrywający modem czy HDD może i nie jest straszne - ale obawianie się tego i dbanie, żeby tak się nie stało wytwarza ciągłe napięcie, które męczy, psuje humor i ogólnie nie przysparza mi pozytywnych fluidów). Coś do czytania w torbie, żeby nigdy nigdy nie marnować czasu. Coś słodkiego, w razie nagłego zapotrzebowania na cukier. Konkretna aranżacja w konkretnej kieszonce plecaka konkretnych smyczy prowadzących do konkretnych ważnych rzeczy typu klucze, portfel, karta miejska, bo zawsze mam masę rzeczy w torbie.

Dla kogoś być może świat rodem z 'Gotowych na wszystko' (Bree i jej rodzinka), koszmar natręctw, perfekcjonizmu i bezsensownych 'reguł'.

Dla mnie jest to moja rzeczywistość, świat oswojony. Świat, do którego ostatnio się uśmiecham. I odkrywam, że on coraz częściej uśmiecha się do mnie.

Coraz częściej brakuje mi tchu i zbiera się na łzy - tym razem nie z bólu, nie z niemocy, nie z pustki - z zachwytu.

Zapadły lumpeks w zapadłej wsi Wejherowo. Nówka. 18 zł. Oryginalna burtonowska bluzka do 'Nightmare before Christmas'. Myślałam, że mam zwidy :p
A jak uwielbiam Burtona, tak nie udało mi się jeszcze nigdy NbCh obejrzeć w całości. Czas najwyższy chyba ;)

Jakość zdjęć nie powala, bo moje Fuji nigdy nie lubiło się ze sztucznym światłem.. Zwłaszcza tak przygaszonym, jak to w moim pokoju.

Made by Ewa Białołęcka, jak się okazało przy odbiorze paczki ;)

T'kyu ;*

Tak. Wkurzona jestem.

Kraj w 96% katolicki, rozumiem. Wątpię, ale przyjmuję do wiadomości.
Ludzie chcą odpocząć, jasne. To akurat rozumiem, choć nie do końca akceptuję.

Święta katolickie dniami wolnymi od pracy. Super. Państwo wyznaniowe. Właśnie skończyły się 3 dni, podczas których NIC nie działo się NIGDZIE. Bo przecież wszyscy siedzą i jedzą, nie?
Co bardziej zapobiegliwi, którzy jednak otworzyli kawiarnie, kina, lodowiska czy lodziarnie - znikomy procent, ale jednak - zbili dziką kasę na tych 3 dniach. Oh, kazali swoim pracownikom harować w święta! Oh, oh, no kufa no. Śmiać mi się chce, i płakać jednocześnie. Wiecie, gdzie mam te święta? Wiecie, gdzie większość społeczeństwa ma rzekomą świętość tych dni?

Ale nieeee, to nie wystarczy. Nie starczy, że na 3 dni świat zamarł w niemym oczekiwaniu - na co? Na to, aż pękniemy z przejedzenia i rzucimy się sobie do gardeł patrząc trzeci dzień na te same przeżarte twarze?
W tym roku tuż po 3 dniach świętych nastąpił - uwaga - weekend! A potem dwa dni i sylwester, następny dzień i - uwaga - kolejny weekend! No super, zdarza się. Dwa tygodnie wolnego od uniwerku, pracy, szkoły.

Co mnie wkurza - biblioteka uniwersytecka, wyższej państwowej szkoły. Miesiąc przed sesją, koniec semestru, czas zaliczeń i prac semestralnych.
Co szanowna biblioteka robi? Szanowna biblioteka olewa weekend po świętach - i studentów, którzy chcieliby się może pouczyć, żeby im nie wisiało nad głową w noc sylwestrową niezaliczone zaliczenie - oraz dzień po Nowym Roku. Zamyka podwoje, bo tak.
Oh, nie wątpię, pracownicy chcą odpocząć. Pracownikom się należy.
Tylko co kufa ze studentami? UG nie jest tak prestiżową uczelnią, żeby wszyscy wyjeżdżali na drugi koniec Polski na święta. Ergo, tysiące żaków nie może wykorzystać logicznie weekendu dlatego, że szanownym paniom i panom z BUGu tyłków się ruszyć nie chce. Po 3 dniach świętowania. Oh-ah.

Ciekawa jestem, jak wiele firm, urzędów, sklepów zrobiło tak samo. Świat zamarł na prawie dwa tygodnie, bo ktoś tysiące lat temu opowiedział historię o człowieku, który urodził się z dziewicy i zmartwychwstał po męczeńskiej śmierci.
A potem Nowy Rok. No tak, to już niby idealnie świeckie...

Świat zamarł. A ja jestem wkurfiona. Bo nie zamarłam, bo mam robotę, którą chciałabym wykonać, a wszyscy obnoszą się ze świętym czasem wolnym jak z jajkiem.

'Jeśli jedna osoba ma urojenia, nazywają to chorobą. Jeśli wiele osób ma urojenia, nazywają to religią.' (za 'Bóg urojony') A religia, jak wiadomo, jest nietykalna i niedysputowalna - zwłaszcza w Polsce. Możesz kłócić się o poglądy polityczne, ale od religii wara! Nawet, jeśliś ateista!
Jeśli religia panująca w danym kraju ma święto, nawet obywatele niewyznający tejże religii muszą chodzić na paluszkach i godzinami sprawdzać, co mogą, a czego nie mogą załatwić w ten najprzenajświętszy czas w roku - bo a nuż ulubiona fryzjerka ma urlop, sklepowa pojechała do babci, bibliotekę zamkli bo tak a urząd ma wszystkich w odwłoku jako i zawsze miał?

Szlag by to wszystko. Niech się ten szał skończy, bo za siebie nie ręczę...

Adnotacja: notka napisana pod wpływem informacji, że dwa wolne i perfekcyjne do wykonania dwóch projektów zaliczeniowych dni PO ŚWIĘTACH nie są dniami pracy ŚWIECKIEJ biblioteki uniwersyteckiej w ŚWIECKIM ponoć kraju.

Jeśli usłyszenie czyjegoś głosu przez telefon w środku nocy - totalnie zaspanego, zdezorientowanego i bezbronnego - mówiącego, że tak, wszystko jest ok, i tak, kocham cię potrafi mnie uspokoić mimo gwałtownie nasilającej się nerwicy i powoduje, że mimo wszystkich lęków, które głupia choroba wrzuca mi do głowy, nie potrafię się nie uśmiechać...
Jak beznadziejnie muszę być zakochana?

Luffya, dear. Musi być dobrze.
Musi.

Co robi człowiek po wejściu do domu? Zdejmuje buty, wiesza kurtkę, rozpakowuje torbę/y, odpala kompa, robi jedzenie... Oczywiste czynności, które wykonuje się bez zastanawiania się nad nimi.

Cholera, chciałabym tak. Umieć zrobić coś bez zastanawiania się, czy chcę to zrobić, jak chcę to zrobić, czy dobrze się z tym czuję i czy to na pewno najlepsza opcja w tym momencie. Bez zawieszania się na np. 20 minut z wzrokiem zawieszonym w przestrzeń i tokami myślowymi, których nie potrafię potem odtworzyć. Jeśli chodziłoby o poważne sprawy - super, to się może przydać, w końcu nie rzuca się studiów czy wychodzi za mąż bez rozważenia tej decyzji. Ale wieszanie się na godzinę i totalny paraliż decyzyjny dlatego, że nie wiem, czy wsiadłszy do SKMki najpierw wyjąć łyżeczkę z kosmetyczki, czy jogurt z torby, to już lekki absurd? Z którego zdaję sobie sprawę. I co? Idea prokrastynacji w moim wydaniu nabiera zupełnie nowego wymiaru - ja nie odkładam spraw na później, tylko dosłownie nie jestem w stanie bez gwałtu na własnej psychice zrobić czegoś ot tak, bez zastanowienia się. A zastanowienie się to ryzyko nagłego zamyślenia się nad stanami emocjonalnymi ptaków brudzących mi na okno i naturę Wszechświata na przykładzie nielubianego wykładowcy.

Siedzi takie, wpatrzone w przestrzeń, dookoła X rzeczy, które w ciągu minuty możnaby odłożyć na miejsce i zrobić porządek, i nie może się zmobilizować do choćby zdjęcia jednego buta z nogi. Ba, potrafi wybuchnąć płaczem z tak - zdawałoby się, błahego - powodu.

Co ciekawe... OK, mam masę obowiązków. Jednak doskonale dałabym sobie z nimi radę, jeśli nie zastanawiałabym się 15 minut przed podjęciem każdej, choćby i 15sekundowej czynności (mobilizowanie się godzinę przed wykonaniem telefonu, który wg wszelkiego prawdopodobieństwa potrwa kilkanaście, max. kilkadziesiąt sekund i totalny paraliż z powodu tejże trwającej mobilizacji...)
A z drugiej strony.. Jeśli narzucam sobie takie tempo, odmawiam sobie tego luzu, prędzej czy później pakuję się w stan totalnego wykończenia psychicznego objawiającego się w pożałowania godny sposób atakami lękowymi.
Tak źle, i tak niedobrze. Bądź tu mądra, babo...

Rok temu, +/- kilka godzin, wsiadłam do SKMki jadącej w kierunku Gdańska Głównego. Pierwszy dzień zajęć na socjologii, cokolwiek na wariata, nikt nie wie co, gdzie, jak, którędy i po co tak właściwie... Umawiamy się bodaj na dworcu, część ludzi spotyka się już w kolejce, następnie razem dajemy się zastraszyć chyba pierwszą statystyką, potem wypad do knajpy, pierwsze pogaduchy typu 'bo ja już studiowałam/studiuję tu i tu, pracowałam/pracuję tam i siam, a w ogóle to interesuję się socjologią xD'. Powrót do domu i entuzjastyczne opowieści o pozytywnych ludziach, z którymi spędzę kolejny rok. Lekki stres, ale więcej oczekiwania. W końcu sama wybrałam ten kierunek...

Krótki bilans zeszłego roku?

Odwołanych konwentów: jeden. Historia długa i rozwlekła... Ale dużo udało mi się nauczyć podczas kilku miesięcy walki z całym światem.
Załamań nerwowych: ze trzy, które pamiętam. I kilkadziesiąt/set pomniejszych traum. Zazwyczaj, co ciekawe, z powodu jednej konkretnej osoby ;)
Chorób: o dziwo, praktycznie brak. No, chyba, że liczymy rozkręcające się migreny, duże problemy z ciśnieniem i jedną nieprzyjemną historię z uczuleniem na meksykańską kuchnię.. Same przeziębienia. Proszę o order z ziemniaka, to bodaj pierwszy taki rok w moim życiu ;)
Zaliczonych sesji: dwie. Obie w pierwszym terminie. Tadam.
Otrzymanych stypendiów: zarzućmy na to zasłonę milczenia :p
Nowych sióstr i macoch: po jednej sztuce. A to ci niespodzianka...
Zaliczonych konwentów: a kto by to policzył... Ale z 6 co najmniej. Czyli więcej, niż przewiduje ustawa. Jeśli straciłam punkty poczytalności, to właśnie dlatego.
Zakupionych lustrzanek: zero. Ktoś w to wierzył? :P Nadal się ślinię...
Podjętych prac: dwie. Z czego jedna utrzymana i na dobrej drodze do zawładnięcia światem. 'Obyś cudze dzieci uczył'... Ironia losu.
Instynktów macierzyńskich: poza tym objawiającym się rozmaśleniem na małe kotki, nadal nie stwierdzono. Bogu dzięki ^^
Krzyżyków na karku: pełne dwa. Stara dupa jestem, no...
Włosy: są. Do ramion. Czerwonofioletowe. I to pisze zatwardziała fanka ścinania się maszynką na zapałkę..

Obiektywnie: minął rok.
Subiektywnie: postarzałam się o jakieś 3-4 lata. Czyli czuję się prawie tak staro, jak mam w metryczce. Nadal wyglądam (w zależności od wersji) na 12-28 :p

Rok temu, w SKMce, jak zwykle zaczytana w książce, zasłuchana w ciężkiej muzyce, ubrana na czarno i ignorująca cały świat, zauważyłam, że ktoś przechodzi obok. Pamiętam myśl 'kurczę, a może też będzie studiować na UG...'

... got exactly what i freaking desired.
Refurnishing your life all over again turns out to be just boring after like the third attempt.

Careful what you say
Careful what you wish
You may regret it
Careful what you wish
You just might get it.
Metallica, King Nothing